Vergeef ons, Nederland (voor het geluk dat we jullie ontnamen)

Vergeef ons Nederland, zette de Russische krant Novaya Gazeta op de voorpagina, in reactie op het neerhalen van vlucht MH17 door een raket, die waarschijnlijk door Rusland geleverd was.

 

 

Ik was er stil van. Bijna net zo stil als een week geleden van het nieuws zelf. Over afstanden en taalbarrières heen sprak een Russische krant ons aan op een menselijke toon: “Vergeef ons, Nederland”, schreef de Novaya Gazeta met dezelfde foto van bloemen boven een stoet van rouwauto’s, die een dag daarvoor nog op de cover van Trouw had gestaan.

Vergeef ons, Nederland…

Zouden volken en landen, wanneer zij zo met elkaar kunnen spreken – buiten alle overwegingen van geopolitiek om – erin kunnen slagen om wederzijds hun geluk in stand te houden? En hoe zouden wij hierop dan kunnen antwoorden?

In dit geval is het een moreel gebaar dat concreet iets in mijn gevoelens bewerkstelligt (en, wie weet in die van talloze anderen): verdraaid, daar zijn mensen die beseffen wat er is gebeurd en met wie we oprecht kunnen praten.
Ook de Russen zelf zou zoiets kunnen helpen om met de realiteit in het reine te komen in plaats van almaar, met valse vaderlandsliefde, om de schande heen te hoeven draaien.

Excuses van wie? Voor wie?
Na die mooie stilte kwamen mijn gewone gedachten weer op gang. Wat een mooi gebaar, ja, maar wel door een deel van de Russen die het zelf niet hebben gedaan. Die vanaf het begin niet achter de rare rol van Rusland in Oekraïne hebben gestaan. Het zegt iets over hun moed, dat deze journalisten dit op zo’n krachtige manier durven uit te spreken. Hoe zullen hun landgenoten zelf deze excuses ervaren? Als een rare streek van verraders misschien? Zal hun krant er morgen, of over een week, nog wel zijn?

Novaja-Gazeta-p.-2-en-3-over-vlucht-MH-17

Ook op pagina 2 en 3 ging Novaya Gazeta nog uitgebreid op het onderwerp in. Het blad beschreef de Nederlandse reactie op deze ongehoorde ramp en de gedachten buiten Rusland zelf over de meest waarschijnlijke oorzaak.

Maken wij ook wel eens excuses?
Onwillekeurig moet ik denken aan al die keren dat ik in gedachten of in het echt excuses voor mijn eigen land had willen maken. Aan mijn vrienden en aan hun landgenoten:

• Voor het feit dat onze trojka de armste Grieken het vel over hun oren trok, terwijl we hun rijkere compatriotten met honderden miljoenen euro’s naar Londen lieten vertrekken.

• Voor de Portugese multinationals die we via Nederland belasting lieten ontwijken, die de regering in hun eigen land keihard nodig had, opdat ze minder hoefden te bezuinigen.

• Of de corrupte Oekraiense oligarchen.

• Of de gewetenloze Russische wapenhandelaars: vaste leveranciers van staatsterroristen in Syrië en elders en ongetwijfeld ook van separatisten in Oekraïne. Zelfs de leverancier van de Buk-raket, waarmee vlucht MH17 naar alle waarschijnlijkheid werd neergeschoten, heeft een postbus in Amsterdam-Zuid.

Vergeef alsjeblieft ook ons, Nederlanders
Vergeef ons, arme Grieken, ploeterende Portugezen en onder wapengeweld lijdende Oekraïeners en Syriërs. Echt het spijt ons, wij schamen ons diep dat ons land, dat altijd zo hoog staat op alle geluksranglijsten van de wereld, aan dit soort dingen meedoet om voor een paar euro’s extra het geluk van anderen op de wereld te verknallen.

Vergeef ons dat onze leiders, pas nu wij zelf door onheil worden getroffen, weer beseffen dat moraal nog altijd boven handel en gewin staat. Vergeef ons: voor Nederland.

Maar — hoe zullen mijn landgenoten dit wel vinden? Ben ik nu ook een landverrader of (om de woorden van ex-staatssecretaris Weekers te gebruiken) een ‘nestbevuiler’?

Dan deel ik deze eretitel graag met de helden van de Novaya Gazeta.

Dit bericht is geplaatst in Ethiek en moraal met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *