Met haastige spoed wordt weer over miljarden besloten

Opzij, opzij, opzij,
maak plaats, maak plaats, maak plaats,
wij hebben ongelofelijke haast…

En ja, hoor: weer wordt door onze regering een besluit over miljarden euro’s genomen – met alle bijpassende maatregelen vandien – in een achternamiddag en een avond.

Opzij, opzij, opzij,
want ik ben haast te laat,
We hebben maar een paar minuten tijd…

Over de inhoud van het woonakkoord zal ik het niet hebben. Dat hebben genoeg anderen gedaan.
De journalisten vonden het razend spannend. Zij werkten ′s avonds door en stonden weer lang voor de deuren van fractiekamers om ons “zo snel mogelijk” het “laatste nieuws” te bezorgen. En geen van hen zag dat hier zo langzaamaan een merkwaardig patroon van besluitvorming ontstaat:

Drie keer achter elkaar moest een akkoord over honderden miljoenen tot miljarden euro’s binnen enkele dagen in elkaar worden getimmerd. En voor een groot deel ging dat elke keer over problemen die al jarenlang op de politieke agenda staan.

  1. Het Kunduz-akkoord van 26 april 2012, nadat Geert Wilders op het laatste moment wegliep uit het Catshuisberaad. — O.k., dit was misschien nog onvoorzien…
  2. De aanpassing van het regeerakkoord tussen PvdA en VVD op 12 november 2012, omdat de VVD-leden niet via de ziektekostenpremie wilden nivelleren. — Daar gingen ze weer.
  3. En nu dus het woonakkoord van 12 februari 2013: Omdat de regeringspartijen steun in de Eerste Kamer nodig hebben, die hen eerder door het CDA (dat al rijkelijk laat was benaderd) werd geweigerd. — Zo langzaamaan lijkt het een kenmerk van een nieuwe politieke stijl te worden.

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Wat zou het een zegen zijn als er in navolging van de beweging voor Slow Food eens een beweging ontstond voor Slow Politics.
Die hoeft niet links te zijn en niet rechts, maar is gewoon een minimale voorwaarde om verstandige besluiten te nemen. Niet alléén geluk is immers een zaak van langere duur, waar je gestaag en rustig, en in overleg met zoveel mogelijk betrokkenen aan moet werken. Zoiets geldt toch voor meer belangrijke onderwerpen?

Meer zeg ik er nu niet over, want…

Ik kan nu niet blijven, ik kan nu niet langer blijven staan.

Een andere keer misschien!

(Met dank aan Herman van Veen.)

Dit bericht is geplaatst in Beleid, Economie, Politiek, Psychologie met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *