Stel dat de wereld vergaat op 21 december 2012…

Wachten op het einde van de wereld kun je ook thuis doen… Als je ernaast zit, heeft niemand het gemerkt. (Illustratie: Vanessa Vanderheyden)

Stel je eens voor dat de wereld vergaat op 21 december… Ja, wel degelijk.
Hoe bereid je je dan voor?

Nee, we zijn niet zo dwaas om naar Bugarach in Zuid-Frankrijk af te reizen. We maken ons ook geen enkele illusie dat we uitverkoren zijn.
Als de wereld vergaat, dan vergaat ie gewoon. Met ons, en alles en iedereen erbij. Op een dag moet het er nu eenmaal toch van komen…
Stel, dat er maar een kans van 1 op de 100 is, of 1 op de 1000, dat het echt op de 21e gebeurt. Misschien dat je je er dan toch maar beter op kunt instellen. Want als het niet doorgaat, kan het alleen maar meevallen.
Maar ja, je moet er ook rekening mee houden dat het leven daarna gewoon verder gaat.
En je wilt naturlijk niet graag voor gek worden versleten, als dát het geval blijkt te zijn. Dus weet je wat: we bereiden ons gewoon thuis, in stilte, ‘ieder voor zijn eigen’ en met een slag om de arm, voor op het einde van de wereld…

Eerlijk gezegd, vind ik het nogal wat.

Het besef dat ineens alles, en dan ook werkelijk alles, zomaar voorbij is.
En de vraag ‘hoe dit gebeurt’ laten we dan maar even liggen. We nemen gewoon aan dat het zo snel gebeurt, dat die vraag er niet meer toe doet. Maar het afscheid nemen blijft. Afscheid van alles. Snik. Boewaaa-haa-aah!
(En dat zonder dat iemand het merkt natuurlijk.)

Anders gezegd: was dit het dus?
Dit — mijn leven zoals ik het tot nu toe heb geleefd? Met meevallers en tegenvallers, mislukte projecten en dromen die niet uitkwamen. Relaties die voorbij gingen, vriendschappen waar meer in had gezeten, en boeken die ongelezen in de kast blijven staan. In zie het al: mijn leven was onvolmaakt, en dat zal, als ik reëel ben, vóór 21 december niet meer kunnen veranderen. Kan ik daarmee leven? Ofwel:

• als de toekomst verdwijnt, kan ik dan het verleden accepteren?

Denk er eens over na. Je hebt nog tot 21 december de tijd.
En als je dan op de 22e ’s ochtends weer gewoon wakker wordt, heb je jezelf in elk geval een interessante vraag gesteld.

(Met dank aan Trees Zuijderwijk voor het idee.)

Nog een andere, korte, blog over het accepteren van imperfectie vind je hier

Dit bericht is geplaatst in Psychologie, Tegenslag met de tags , , , , . Bookmark de permalink.