Geluksdoctorandus denkt dat hij een zaadje is

Het einde van het jaar 2012 nadert. Buiten is het donker, binnen is het stil…

Geluksdoctorandus denkt dat hij de Kerstman isGeluksdoctorandus denkt dat hij de Kerstman isGeluksdoctorandus denkt dat hij de Kerstman isGeluksdoctorandus denkt dat hij de Kerstman is

Je hebt hem vast wel eens gehoord: de bekende metafoor over het zaadje dat je rustig moet laten groeien. Niet naar boven trekken. Af en toe water geven en met rust laten, dan groeit het vanzelf. In mijn wijzere buien heb ik dit beeld vast ook wel eens zelf gebruikt. Maar me ik had me nooit afgevraagd hoe het is om zelf zo’n zaadje te zijn.

Nu kan ik het je vertellen: het is donker en stil, daar onder de grond, en er gebeurt bijna niets. Er is niemand die je ziet en (bijna) niemand die je aanmoedigt (want je ‘bent’ er nog niet). Niemand die je bewondert (wat valt er nu aan een zaadje te bewonderen?) en zelfs niemand die de strijd met je zoekt. Niemand die vraagt ‘wat vind jij ervan?’ en niemand die zegt dat ie je nodig heeft.

Dat is niet zo verdrietig als het klinkt. Maar op zijn zachtst gezegd, wel erg onwennig. Af en toe, is het op een bepaalde manier wel behaaglijk. Geen gezeur, geen rompslomp, geen stress.

Of je moet daar zelf voor zorgen.

Want onwillekeurig beoordeelt het zaadje zichzelf met de eisen van de wereld boven de aarde. Hoe zie je eruit? Wat kun je voor ons betekenen? Hoeveel lezers heb je? Wat is je omzet? Groeit het al?
Er zijn van die momenten dat ik als zaadje mijzelf wel omhoog zou willen trekken!

Maar, herinner ik mijzelf er dan aan, het is de aard van een zaadje (ofwel van elk begin) dat alles nu juist nog klein en donker is.

Ken je, zeg ik dan tegen mijzelf, die metafoor van dat zaadje? Je moet er niet aan trekken. Af en toe giet iemand wat water op je.
Maak er gebruik van. En groei ondertussen rustig verder.

Geluk heeft, denk ik, ook zo’n onderaardse component. Zonder schaterlachen, zonder uitbundigheid. Je doet je ding, maar je kunt niet harder. Verder kun je alleen maar afwachten. Een beetje als op een zondagmiddag, waarop je niets bijzonders te doen hebt en het weer buiten grijs is. Je bent niet ongelukkig, maar toch resoneer je met die grijze, stille wereld mee.

Maar dat dit er ook bij hoort, zullen veel geluksboeken je nooit vertellen.

Volgende week geen blog wegens kerstvakantie.
Het nieuwe jaar begint met: Geluksdoctorandus droomt dat hij een boom is

Dit bericht is geplaatst in Gelukspsychologie, Over de site met de tags , . Bookmark de permalink.