Geluk is niet perfect

Onwillekeurig hebben we altijd weer de neiging om geluk te associëren met perfectie. Wie een evenement organiseert (of meemaakt) wil dat het op rolletjes loopt, wie nieuwe kleding koopt, zoekt net zo lang tot ie iets heeft dat er tiptop uitziet. Wie een banaan koopt…

Wat zeg ik? Wie een banaan koopt?

Ja, zelfs wie een banaan koopt of een stuk groente of een lapje vlees — wil graag dat het er perfect uitziet. En denkt diep van binnen dat hij of zij anders niet gelukkig is.

Dat lijkt een onschuldig verschijnsel, maar vermenigvuldig al die onschuldig winkelende mede-aardbewoners eens met elkaar en wat blijkt?

Er wordt voor miljarden euro’s aan voedsel weggegooid. Tot 30 procent van de groente die in Groot-Brittannië wordt geteeld, wordt niet eens geoogst vanwege het fysieke uiterlijk.
De inkoper van de supermarkt of de groentehandel wil het niet hebben, want deze weet dat de klant het laat liggen.
Evenzo gooien we tonnen aan voedsel (en medicijnen misschien ook wel?) weg omdat de uiterste verkoopdatum of de houdbaarheidsdatum te strikt is gesteld. Opnieuw een teken van ‘perfectie’.

Worden we daar gelukkiger van? Niet eens. Zullen we het eens diep tot ons laten doordringen: geluk, daar mag best een vlekje aan zitten!
Dat geldt niet alleen voor groente, het is net zozeer waar in onze relaties. Liefde, vriendschap, of gewoon een goede werkrelatie, bestaan bij de gratie dat we af en toe iets door de vingers zien. Dat we iemand tot op zekere hoogte haar of zijn gebreken gunnen. Dat we accepteren dat de wereld is zoals ze is, en niet zoals wij die zouden wensen.

En het gekke is, als je aan al die kennelijke ‘imperfectie’ voorbijziet, verdwijnen allerlei ergernissen vanzelf en wordt het leven een stuk vrolijker.

Dit bericht is geplaatst in Ethiek en moraal, Misverstanden over geluk, Psychologie, Tegenslag met de tags , , . Bookmark de permalink.