De onzichtbare aanwezigheid van GELUK in de POLITIEK (2)

Geen dag van geluk, maar (bijna) een hele week van geluk. Deze keer een serie korte blogs waarin geluksdoctorandus een week lang op zoek ging naar geluk in het nieuws. Je hoort het niet, je ruikt het niet en je ziet het niet. En dát, terwijl zoveel onderwerpen tot in de kern met geluk hebben te maken. Zoals: de energievoorziening.

Scenario voor een Nederlandse “energie [r]evolutie”
Woensdag 20 maart. Greenpeace brengt een rapport uit met een scenario voor een “energie [r]evolutie” tussen nu en 1950 in Nederland.
Het is opgebouwd uit veel bekende componenten. Klimaatsverandering. 2% Temperatuurstijging, maar liever minder. Steeds minder fossiele brandstof, geen kernenergie, steeds meer vernieuwbare energie en steeds meer energie-efficiëntie (besparen op energie, terwijl je er hetzelfde mee blijft bereiken) door isolatie en technische vernieuwing.

Klimaat, techniek, ondernemerschap en regelgeving
De kracht van het scenario is dat het niet alleen naar de techniek kijkt, maar ook naar de economische haalbaarheid: ondernemers op energiegebied hebben in economisch opzicht een omgeving nodig waar ze van op aan kunnen, anders kunnen ze niet op lange termijn investeren. Momenteel worden groene energie-ondernemers economisch benadeeld ten opzichte van fossiele energiebedrijven. Terwijl het initiatief bij de markt wordt gelaten, heeft de overheid volgens Greenpeace een belangrijke rol om die markt in de goede richting te sturen. Op dit alles en meer gaat het rapport in. Opnieuw, er staat geen woord in over geluk. Het gaat over klimaat, biologie, energie, economie en overheidsbeleid.

Beeld van geluk bij dit energiebeleid
Maar we kunnen hier natuurlijk dezelfde vraag stellen als bij de financiële leiderschapscultuur: wat voor beeld van geluk ligt eraan ten grondslag? Laten we een poging doen om dit te schetsen: geluk is een kwestie van lange termijn, geluk is een kwestie van mondiale samenhang, geluk geldt ook voor toekomstige generaties, geluk heeft te maken met mensen die zelf verantwoordelijk zijn… Dit laatste blijkt bijv. uit de positieve waardering van decentrale energieopwekking, maar ook uit de centrale rol van ondernemerschap in het hele scenario.

Tegelijkertijd wordt op allerlei punten verondersteld dat we te maken hebben met calculerende burgers en calculerende bedrijven, die graag net zo willen blijven leven als ze dat nu doen—tenzij een andere manier hen meer voordeel oplevert.

Het energieprobleem is een technische, economische en beleidsmatige zaak
Goed of niet, impliciet spreken er allerlei gedachten over geluk uit het rapport. Met als meest opvallende dat het energie-vraagstuk hoofdzakelijk wordt bekeken vanuit de aanbodkant, en nauwelijks vanuit de kant van de vraag: wat maakt mensen gelukkig en welke energie is daarvoor nodig? Het verhaal denkt hoofdzakelijk in technische, economische en beleidsmatige termen.

En hier zie je opeens een verrassende parallel met het verhaal over de financiële instellingen. Hoewel dit niet over leiderschapsstijl gaat, het rapport is sterk taak- en inhoudsgericht. De algemene toon is dat het energieprobleem een volwassen, zakelijke en instrumentele aanpak vergt. Softe factoren komen er niet in voor.

Op naar voorbeeld nummer 3.

Dit bericht is geplaatst in Beleid, Politiek. Bookmark de permalink.