Bankiers, geluk en vertrouwen…

Dit is nummer 3 in een serie blogs, waarin ik laat zien dat ‘oog hebben voor geluk’ in alle levensfases en in alle sectoren van de maatschappij van pas komt. Hier vind je nummer 1 over voetbalgeluk en nummer 2 over een andere kijk op ziektekostenverzekering.

De Commissie Code Banken heeft de afgelopen twee jaar kunnen vaststellen dat de bankensector vooruitgang heeft geboekt bij het implementeren van de Code Banken. Helaas blijkt uit onderzoek dat “de reputatie van banken blijft dalen”. Want, hoewel de banken “hard hebben gewerkt” om de code te implementeren, “is dit bij het publiek onvoldoende zichtbaar geworden”. De commissie pleit daarom voor een “actieve en transparante dialoog tussen de bankensector en de samenleving”.
Geluksdoctorandus heeft het nodige gelezen over geluk en vertrouwen. Weet je wat? Ik ga meedoen aan die dialoog! Een goede dialoog is altijd leuk. Je kunt er lekker voor onderuit zakken. Het begint immers met luisteren. Luisteren naar de banken dus in dit geval.

Ook gebouwen vertellen een verhaal. Dit is de typische architectuur van de financiële Zuidas in Amsterdam (foto: Massimo Catarinella). Wat zouden deze gebouwen zeggen, als ze konden spreken? Zou het iets zijn als: “Wij zijn groot, en jij bent klein — dus je kunt ons maar beter vertrouwen” …

Geen sorry, en zelfs geen dankjewel…
Zo hoorde ik dat er eens een kredietcrisis was. Die kwam tot volle uitbarsting toen de banken elkáár niet meer vertrouwden.
De crisis ging over toen de overheid, wij dus, de banken ging helpen, en ze dus wel vertrouwden.
Maar wij hoorden geen “sorry” (op een enkele, zeldzame bankier na) en wij hoorden zelfs geen “dankjewel”.

Waarom vertrouwen de banken ons niet?
Toen de crisis voorbij was beloofden de bankiers het beter te doen en bedachten de Code Banken.
Kijk maar, wij kunnen het best zelf, we gaan de klant centraal stellen.
Ik luisterde verder en las de krant:
Ik hoorde dat de banken steeds voorzichtiger werden met kredietverlening. Ik hoorde dat ze nauwelijks meehielpen om de problemen van huizenbezitters, ZZP-ers of MKB-ers op te lossen…
Ik hoorde dat de banken nog steeds miljoenen aan lobbyisten uitgeven, om zo weinig mogelijk belasting te hoeven te betalen, en zo veel mogelijk met risicovolle activiteiten te kunnen doorgaan.

En waarom blijven ‘wij’ de banken wel vertrouwen?
Ik hoorde hoe, een aantal maanden geleden [dit artikel is geplaatst in 2012], de banken alwéér bijna niets aan elkaar durfden uit te lenen. Totdat de Europese Centrale Bank, met ons geld dus weer, dat wel deed.
Ik hoorde verder dat de ECB, om de banken te helpen, de rente steeds lager maakte — waardoor op hun beurt de pensioenfondsen het moeilijk kregen –, maar ja, die waren minder belangrijk dan de banken…
Ten slotte vernam ik dat de banken jaarlijks vier miljard euro minder aan rente betalen, omdat wij garant voor ze staan.

Dat is gek, dacht ik:
• Als je naar hun woorden luistert, hoor je dat ze de klant (ons geluk dus) centraal stellen.
• Als je naar hun daden luistert, zeggen de bankiers iets anders.

Geluksdoctorandus vroeg zich af op welk van de twee hij nu moest reageren.
Dus ging hij zelf maar eens kijken op commissiecodebanken.nl …

Daar lees ik in het rapport “dat het niet de rol van de Commissie is naar buiten te treden”. Dit is namelijk een taak van de banken zelf. De commissie roept hen slechts op om “niet langer te aarzelen” en “de samenleving tegemoet te treden.”

Gerustgesteld keer ik huiswaarts — gelukkig, de dialoog moet nog helemaal beginnen!

Dit bericht is geplaatst in Economie, Ethiek en moraal met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *